0

04 november 2014

Healing werkt in cycli. Precies een jaar geleden schreef ik over het begrijpen en helen van negatieve, saboterende velden. De afgelopen weken ging ik weer door dit proces, dit keer op een diepere laag. Waren het vorige keer de velden uit familiesystemen van mensen waar ik mee in contact kwam, dit keer kwam ik in contact met het demonische.

     Het begon na een workshop waarin ik verschillende Melchizedek blessings had ontvangen. Ik voelde me geweldig, was volkomen in flow en vervuld van liefde. Maar na een dag of tien verdween dat gevoel. Nu is het gebruikelijk dat een periode van expansie wordt gevolgd door een van contractie, maar dit ging verder. Ik voelde dat ik werd gesaboteerd. Steeds weer stond ik oog in oog met een zwarte magiër die vond dat mijn invloed te sterk werd. 'Ik wil je weghebben,' zei hij. Ik vroeg een healing aan collega Frans van der Stigchel. We maakten contact met de magiër en brachten deze in zorgvuldig proces dat een klein uur duurde, naar het licht, waarna ik opnieuw in een enorme expansie terecht kwam. Weer was ik in de flow en vervuld van liefde, een gevoel van opluchting kwam over me.

     Aan het eind van de sessie vroeg Frans: 'ben jij een magiër? Je komt zoveel van dit soort velden tegen, dat kan geen toeval zijn.' Ik had er nooit zo over nagedacht en alhoewel mijn ego het hard wilde ontkennen, voelde ik innerlijk wel dat hij gelijk had. Niet in de zin van Harry Potter, maar ik ben verbonden met het archetype van de magiër dat in ons collectief bewustzijn huist. Twintig jaar geleden, in de training bij Visions, kreeg ik in een visualisatie over mijn leven het beeld van Mickey Mouse als Merlijn de tovenaarsleerling. Indertijd snapte ik daar niets van, maar sindsdien heb ik vrijwel dagelijks de samenhang tussen de aardse en de energetische werkelijkheid bestudeerd. 

     Gedurende een dag of tien was ik van de vervelende beelden af, maar na een slapeloze nacht voelde ik ineens dat mijn derde chakra weer op slot zat. Toen ik diezelfde ochtend met onze hond in het bos wandelde, liep die zwarte magiër ineens naast me. 'Ik wil een healing van jullie, samen kunnen jullie mij aan.' Hij doelde op mij en Frans. Ik begreep het niet en ik vertrouwde het nog minder. Zat er niet ergens een addertje onder het gras? Maar in de volgende uitwisseling met Frans kwam de magier inderdaad naar voren. En toen viel het kwartje. Ik had hem al die tijd als een kracht buiten me gezien, die bij anderen hoorde en mij lastig viel. Maar hij hoorde bij mij, hij kwam uit mijn zielsbagage! Na deze erkenning begon de magiër te transformeren, hij werd transparant. Voor hij kon gaan, moest hij geëerd worden voor de plek die hij bereid was in te nemen, in afscheiding van al wat is, in een rol die zwaar karma op toekomstige levens legt.

 

Weer dacht ik dat het klaar was. Maar de volgende dag had ik een nog veel zwaardere energie aan mijn fiets hangen. Als ik een mes in mijn handen had, zag ik me met dat mes iemand de strot afsnijden; als ik een vaas in mijn handen had, zag ik me die stuk slaan. Even werd ik bang, maar toen besloot ik dat ik er genoeg van had. 'Ik ben die ik ben,' zei ik tegen de kracht. 'Wat je ook doet, dat is mijn overtuiging. Uiteindelijk ben jij een illusie, gecreëerd door de geest. Als ik beslis dat ik veilig ben, dan is dat zo.' De dagen hierna mediteerde ik op healing, maar die bleef uit. De nare stemmen en beelden waren voortdurend in mijn bewustzijn. Ik was me bewust van het gevaar (als ik die stemmen zou gaan geloven, dan zouden ze vat krijgen op mijn werkelijkheid), dus bleef ik vasthouden aan mijn mantra: ik ben die ik ben, jij bent een illusie.

     Afgelopen zaterdag stookten mijn man, de kids en ik een vuurtje in de tuin. Toen iedereen na het eten weer naar binnen ging, bleef ik nog even zitten en deed een vuurceremonie waarin ik dat wat in mij aanhechting biedt voor dit zware veld, aan het vuur gaf. Boven het vuur verscheen de duivel. Ik vroeg waarom hij bij me was. 'Je hebt me de magiër afgenomen, maar ik ben er nog, dus nu richt ik me op jou.' Maar tegen de spirit van het vuur was hij niet bestand en hij verdween in een grote vortex van blauw, wit en goud licht. Hierna werd het veel rustiger in mijn veld, maar toch waren de beelden niet helemaal weg.

     Vanmorgen zeiden mijn gidsen: je moet nog iets afmaken. In meditatie namen ze me mee naar de onderwereld. Ik liep innerlijk door een landschap dat in een horrorfilm niet zou misstaan, zompige grond, rode lucht, creperende wezens. 'Blijf lopen,' zeiden mijn gidsen en ik herhaalde innerlijk mijn mantra: ik ben die ik ben, dit is een illusie. Op een rotsblok temidden van alle narigheid zat ik als klein meisje van een jaar of twee in een jurkje en een jasje dat ik ken van een oude foto. Ik nam haar in mijn armen en vroeg om naar de uitgang te worden gebracht. Vervolgens werden we meegenomen naar hoger sferen waar zij kan helen. Toen ik uit meditatie kwam besefte ik: doordat dit zielsdeel gevangen zat in de onderwereld, had die demonische kracht vrij toegang tot mijn systeem. Haar innerlijke overtuiging was immers dat ze door nare krachten omringd was.

     Ook al bestaan de pyramiden van Egypte niet meer en zijn we de inwijdingsrituelen verloren, het proces van ascensie gaat nog precies dezelfde weg als indertijd. (Lees de inwijding van Elisabeth Haich) We dienen onze innerlijke angsten en demonen onder ogen te zien en in alle omstandigheden te weten dat we in essentie heel zijn. Al het andere is een creatie van de geest.