0

03 september 2015

Mijn laatste blog dateert alweer van negen maanden terug. Het kwam er niet van om te schrijven. Eerst was ik te druk met het voltooiien van mijn boek, daarna met de stroom aan werk die op me afkwam. Ik dacht tenminste dat het daaraan lag dat ik niet meer schreef over wat ik meemaakte. Maar de waarheid is, zo zie ik nu, dat ik geen woorden aan kon geven aan mijn belevenissen.

     In de nacht van Goede Vrijdag naar zaterdag, de dag dat ik mijn tweede HealingVessel ging geven, kon ik niet slapen. Ik draaide van mijn linkerzijde op mijn rechterzijde, telde schaapjes en nam uiteindelijk melatonine in, maar niets hielp. Terwijl ik licht gefrustreerd naar het plafond lag te staren, mopperend dat ik toch nooit een goede workshop kon draaien als ik niet uitgerust was, zag en voelde ik ineens een gouden energie via mijn voeten en mijn stuit mijn lichaam instromen. Even was ik verbaasd, maar toen herinnerde ik me dat dit betreffende weekend een belangrijke energieshift in de kosmos plaats zou vinden. Ik nam aan dat het verschijnen van deze gouden energie daarmee te maken had en verwelkomde de stroom. Mijn lichaam begon te vibreren, eerst zachtjes, later intenser wat een gevoel van diepe vreugde teweeg bracht. Uiteindelijk werd ik opgenomen in een zee van extase. Hoelang de hele ervaring duurde, is moeilijk te zeggen. Ik vermoed iets van een uur. Toen ik de volgende ochtend vroeg opstond, was er geen spoor van vermoeidheid in mijn systeem, ondanks het gebrek aan slaap. Mijn lijf vibreerde nog steeds zachtjes. Ik hoefde mijn aandacht er maar naar te verleggen en de kracht van de trilling nam weer toe. Mijn gidsen zeiden: 'deze energie zal nu altijd bij je zijn.'

     Tijdens de HealingVessel merkte ik dat deze nieuwe energie een enorme kracht bracht, alsof ik met mijn voeten in een stopcontact stond. Ook bracht de energie een wijsheid van handelen en waarnemen waar ik niet eerder over had beschikt. Die wijsheid was/is niet van mij als persoon, ze hoort bij dat veld.

     Maar elke beweging creëert een tegenbeweging. Ik heb in deze mijmeringen al eens geschreven over mijn ontmoetingen met donkere velden die me saboteren. Sinds deze ervaring zijn de aanvallen sterker en ze vinden vaker plaats. Wanneer iemand zich inschrijft voor een van mijn workshops, voel ik direct de negatieve krachten uit dat veld op mijn nek. Wanneer ik iets lees op Facebook of zelfs maar langs mensen loop op straat, idem dito. Het zijn niet zozeer krachten uit iemands persoonlijke veld die ik voel, maar vooral krachten uit de grotere velden achter die persoon. Denk hierbij aan familievelden, velden waarin mensen werkzaam zijn (bv de medische sector) of velden als het collectief gewonde vrouwelijke. De mogelijkheden zijn legio. Een collega vertelde: 'dit is de tijd waarin donkere velden vechten voor hun overleving. Wij als lichtwerkers moeten alle zeilen bijzetten om overeind te blijven.' Zucht. Dat andere lichtwerkers vergelijkbare ervaringen hebben, maakt me minder eenzaam. Maar leuk vind ik het niet.

     Af en toe mopper ik dan ook op mijn gidsen. Ja, ik ben beschermd. Ze waarschuwen me op tijd wanneer ik mijn veld moet schoonmaken en ze hebben me geleerd om met grote velden te werken. Maar ik vind het vermoeiend. 'Geef het tijd', zeiden ze vanmorgen nadat ik weer iets opgeruimd had.' Geef jezelf de tijd om te groeien en te leren. De aanvallen spiegelen de donkere stukken in jou, ze laten je zien waar nog ingangen in jouw systeem zitten. Naarmate jij meer in je heelheid komt, zul je meer in staat zijn om in donkere velden te bewegen zonder dat die nog vat op je krijgen.' Waarop ze me het gouden licht lieten zien. En ik begreep dat het erom gaat om dat licht zijn helende werk te laten doen. Dieper in de cellen te laten komen, de ongeheelde stukken in mij boven te brengen. Als ik teveel in mijn 'doe-modus' ga, prioriteit geef aan 'wat moet', in plaats van 'wat is', dan raak ik het contact met dat licht nog kwijt.

     Werk aan de winkel, dus. Weer! Wordt vervolgd...