0

26 mei 2016

ROND BEVRIJDINGSDAG

 

Een paar maanden terug kwam mijn man Wim terug van een buitenrit in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug met een onverwachte boodschap. 'Toen ik langs een oorlogsmonument reed, hoorde ik dat je daar iets te helen hebt.' Ons beider gedachten gingen naar mijn opa van moederszijde, die tijdens de oorlog een tijd in kamp Amersfoort gevangen heeft gezeten. Aangezien de man na de oorlog een relatie kreeg met een andere vrouw dan mijn oma, wat in de tijd maatschappelijk uiterst moeilijk lag, was hij bij ons thuis doodgezwegen. Geen foto's, geen verhalen, het was alsof hij nooit bestaan had. Pas toen ik volwassen was, ontdekte ik dat deze opa tot mijn twaalfde had geleefd en dat ik hem had kunnen meemaken. Niet dus. Nou leert het systemisch werk ons dat het buitensluiten van een familielid gedoe geeft voor de latere generaties en ik heb sinds ik met systemisch werk bezig ben, altijd wel geweten dat er in deze hoek nog iets te herstellen was. Alleen was deze opa in al mijn opstellingen nooit naar voren gekomen en ik voelde energetisch ook geen contact met hem. Ook toen Wim me deze boodschap gaf, bleef de impuls uit en ik parkeerde het idee op een plankje in mijn geheugen.

 

Tot een dag of tien geleden. Een van mijn dierbaren worstelde met het leven en om haar te helpen deed ik een kleine opstelling. Tussen haar en een gezonde levensstroom stond een energetisch wezen dat me naar adem deed happen: het kon zo uit een horrorfilm zijn weggelopen met een witte pluizige kop met zwartomrande rode ogen en een mond met tanden als een piranhabek. Gelijk wist ik dat dit geen bezield wezen was, maar een gedachtenvorm die over de tijd was ontstaan als gevolg van iemands onverwerkte emoties. Ik maakte mijn dierbare los van dit wezen en bracht haar weer in contact met haar levensstroom. Klaar is Kees, dacht ik. Mis poes. De volgende dag had ik een naar veld op mijn nek, wat ik als eerste merk doordat mijn zicht in mijn meditaties verdwijnt en het beeld als het ware op zwart floept. Inmiddels weet ik dat collectieve velden achter dergelijke individuele velden verhaal komen halen bij de healer en dat ook dat te keren is, dus ik ging aan het werk: een paar dagen achter elkaar mediteerde ik op het contact met de Bron en deed ik kleine opstellingen waarin ik steeds weer de energie teruggaf. Toch bleef er 'iets' hangen en dat 'iets' werd steeds sterker: ik werd innerlijk bozer en bozer en kon mijn vreugde niet meer voelen. Tijdens dodenherdenking stond ik bij het monument te huilen alsof ik er zelf bij geweest was. En tijdens het bevrijdingsfestival had ik een hoogd vol negativiteit, zag ik beelden van geweld en voelde ik de impuls om mezelf in mijn armen te snijden.

 

De ommezwaai kwam toen ik me realiseerde dat deze emoties niet van mij waren, ik had een entiteit in mijn veld die zo sterk was dat ik mezelf dreigde kwijt te raken. Diezelfde avond pakte ik mijn sjamanendrum en mijn medicijnbuidel en deed een extractie. Daarop stond dat pluizige wezen weer naast me. 'Zo, die is er in ieder geval uit', dacht ik en ik zong en trommelde verder. Daarop transformeerde het wezen in een man gekleed in een simpele bruine broek en een vaal shirt die in WO II was gestorven en had geleden door toedoen van mijn opa. In zijn woede was de man na hun beider overlijden mijn opa gevolgd naar zijn volgende incarnatie, te weten dat van de dierbare voor wie ik nietsvermoedend de week ervoor die opstelling had gedaan. 'Ik wil wraak,' hoorde ik hem zeggen, en 'Hij moet net zo lijden als ik heb gedaan'. Ik heb de man uitgelegd dat mijn opa al lang niet meer leeft en dat zijn wraakgevoelens nu het leven van een jonge vrouw saboteerden. Met hulp van de spiritits heb ik voor hem getrommeld en gezongen en hem met zijn instemming uiteindelijk naar het licht kunnen brengen. Maar hij ging niet weg voor ik hem beloofd had dat ik een bezoek zou brengen aan kamp Amersfoort om hem te herinneren. 

 

Ik zie dit vaker: overledenen die op zijn zachtst nog een appeltje te schillen hebben met een andere overledene, volgen de ziel van de boosdoener naar de nieuwe incarnatie. Dan vertoont een kind of een (jong) volwassene problemen die we vaak met onze rationele geest en in de zware gevallen met medicijnen proberen te verhelpen, maar die eigenlijk om werk in de energetische wereld vragen. Ik droom dan ook van de dag dat iedere instelling voor psychische hulpverlening een sjamaan in dienst heeft. 

     Ook zie ik vaker dat overledenen die tijdens hun leven schade hebben berokkend aan de familielijn, twee of drie generaties later reincarneren in die familielijn. Ik ben er zelf een voorbeeld van: ik ben een reincarnatie van mijn grootvader van vaders zijde en heb in dit leven een deel van de rekening gekregen van de problemen die mijn gedrag in dat andere leven had losgemaakt; Verder ben ik het fenomeen tegengekomen bij clienten in mijn praktijk en in mijn eigen famile. Dit gegeven maakt me stil over de bagage die mensen bij zich dragen. Gelukkig leven we in een tijd dat de kosmische energie ons helpt om de onderste steen boven te brengen. 

 

Rest mij om nu eindelijk die opstelling te gaan doen en het doodzwijgen van mijn opa in mijn gezin van herkomst te doorbreken. Want wat hij ook op zijn kerfstok heeft, hij is en blijft mijn opa, en vormt onderdeel van het fundament waar mijn gezin op bouwt. Die waarheid wil gezien en geëerd worden.