0

22 maart 2016

KOERSWIJZIGING

 

Het afgelopen jaar had ik regelmatig pijn in mijn lijf, een naar gevoel in mijn borstkas, alsof ik van binnenin verscheurd werd, dat gepaard ging met gevoelens van wanhoop. Ik weet het aan de energetische transitie waar deze planeet doorheen gaat, aan de grote hoeveelheid zonne-uitbarstingen en aan saboterende velden. Tot ik afgelopen vrijdag bij de zoveelste pijnaanval van ellende in bed kroop en mezelf hoorde roepen: 'ik kan niet meer, ik hou dit niet vol.' En me realiseerde dat deze aanvallen zijn begonnen op het moment dat ik begon om met groepen te werken, eerst in de Healing Vessels, later in de jaartraining. Ook zag ik ineens dat het werken met groepen zoveel van mijn kracht had gevraagd dat het mijn innerlijke ruimte vrijwel volledig had ingenomen, ik had amper energie over om te schrijven en te schilderen. Gelukkig was Wim thuis en hij hield me vast tot de bui over was. 'Lieverd, het is oké om los te laten.' En hij citeerde een gedicht van Rainer Maria Rilke.

 

     This clumsy living that moves lumbering
     as if in ropes through what is not done
     reminds us of the award way the swan walks.

 

     And to die, which is a letting go
     of the ground we stand on and cling to every day,
     is like the swan when he nervously lets himself down

     into the water, which receives him gaily


     and which flows joyfully under
     and after him, wave after wave,
     while the swan, unmoving and marvelously calm,
     is pleased to be carried, each minute more fully grown,
     more like a king, composed, farther and farther on.

 

Lesgeven is niet mijn water. Hoezeer ik het contact met mijn studenten ook koester, hoe fijn ik het ook vind om mijn kennis en ervaring door te geven, hoe dankbaar ik ook ben voor de emotionele en financiële waardering die ik ervoor krijg, mijn systeem is er niet op gebouwd. Diep van binnen wist ik dat wel, ik had niet voor niets mijn praktijk vier jaar terug gesloten, maar ik vond dat ik dit moest kunnen. Het was de logische stap na twintig jaar in het healing-vak te hebben geïnvesteerd om op de plek van de leraar te gaan staan. Maar mijn ziel roept me een andere kant op, weer... De simpelste vorm van innerlijke leiding is ongemak in het lichaam. 

 

Vanmorgen heb ik een intake gehad bij de Wackersacademie voor figuratieve schilderkunst in Amsterdam, waar ik in september ga starten in de deeltijdopleiding. Doodeng vind ik het. Allerlei stemmetjes roeren zich: 'te laat, niet goed genoeg, denk je nou echt dat de wereld in deze tijd van haat en geweld zit te wachten op de zoveelste kunstenaar...?' Maar mijn innerlijke blijdschap wint, het idee om me weer volledig te kunnen richten op mijn pen en mijn penselen, maakt me intens blij. Ik heb nog een paar lessen van de jaartraining voor de boeg met een hele mooie groep mensen, waar ik intens van ga genieten. Want ook al voel ik van binnen de opluchting van het loslaten, dit afscheid doet pijn. 
Ik trek een jas uit die ik twintig jaar heb gedragen.