0

26 januari 2017

Een paar weken terug zat ik in de stoel bij Yan Schroen, expert op het gebied van Traditionele Chinese Geneeskunde. Hij had een paar maanden eerder een van mijn kinderen met zoveel gemak van een huidinfectie afgeholpen, dat ik wilde onderzoeken of hij iets kon betekenen voor mijn fragiele zenuwstelsel. Na het opengaan van mijn traumatische jeugdherinneringen en al het proceswerk dat ik heb gedaan om te herstellen van Post Traumatische Stress, komt de wereld soms te hard bij mij binnen. Ik schrik van toeterende auto's, schreeuwende mensen of een onverhoedse beweging van mijn paard, ook al gaat er verder geen enkele bedreiging van zo'n situatie uit. Dat wilde ik anders. Yan luisterde rustig naar mijn verhaal, voelde mijn pols en inspecteerde mijn tong. 'Heb je last van pijnlijke knieën? Nachtzweten? Pijn in je rug? En zo nog een paar vragen. 

     'Nee, nee en nog een paar keer nee.'

     'Mooi, dan kunnen we dat uitsluiten. Je gal doet het niet goed genoeg. De lever en de gal vormen in de Chinese Geneeskunde een team, de lever staat voor creativiteit en de gal voor de uitvoering, het jezelf in de wereld zetten. Ideeën heb je genoeg, maar het ontbreekt je vaak aan de moed om die om te zetten in vorm.' Dat was de spijker op zijn kop en iets wat ik graag zou helen en ik wilde al vragen naar de behandeling. Maar Yan had nog meer te vertellen: 'Het versterken van de gal vraagt dat jij je plek in gaat nemen als dochter van je vader.' Verbijsterd staarde ik hem aan, de tranen prikten achter mijn ogen. 'Jouw vader is van zijn plek afgegaan. Hij had er voor jou moeten zijn, maar is bij je komen halen. Daardoor ben je allemaal stukjes van jezelf kwijt geraakt en heb je de gewoonte ontwikkeld om teveel te geven.' Ik schraapte mijn keel en mompelde een bevestiging. 'Ik geef je een receptuur op basis van witte lelie en ik doe er 10% van een mengsel bij dat ik normaal gesproken voorschrijf bij liefdesverdriet, alleen gaat het bij jou om het verdriet over wat je van jezelf bent kwijtgeraakt. De kruiden zullen een proces op gang brengen. Als je Chinees was zou ik je adviseren om een voorouder-altaar te maken. Je ouders moeten weer op hun plek komen te staan, zij moeten er weer voor je zijn, ook al zijn ze overleden.' Het idee van een voorouder-altaar is mij als familie-opsteller niet vreemd en dat vertelde ik hem. Aangedaan verliet ik aan het eind van het consult de praktijk, bloednieuwsgierig naar wat de kruiden zouden gaan brengen.

Twee dagen later arriveerde een wit plastic potje in de post, ik maakte het direct open en nam een schepje op mijn tong. Qua geur en smaak deed de inhoud denken aan een Yogi thee. Diezelfde avond keek ik naar een speelfilm met een tragisch einde die me aan het huilen maakte. Tja, zo ben ik, snel geëmotioneerd. Maar dit verdriet ging over in een diep huilen dat niets meer met de film te maken had. Dikke, stille tranen stroomden over mijn wangen en ik hoorde mezelf fluisteren: 'ik schaam me. Ik schaam me om jouw dochter te zijn, ik schaam me om zo'n vader te hebben.' Tegelijkertijd voelde ik mijn lichaam verzachten, alsof er cellen open 'popten', en ik zakte dieper in mezelf, mijn lichaam werd warmer, mijn energie stroomde. Dat was nu twee weken terug en sindsdien heb ik vrijwel dagelijks emoties over mijn jeugd gevoeld, naast schaamte ook boosheid, verdiet en wanhoop waarvan ik niet wist dat ik ze nog bij me droeg. Diegenen die mijn boeken hebben gelezen, weten hoeveel ik in de loop der jaren heb gedaan om te helen. Als je mij van te voren had verteld dat mijn zenuwstelsel uit evenwicht was omdat ik nog met onverwerkte gevoelens rondliep, had ik je voor gek verklaard. Maar het lichaam liegt niet en blijkbaar is dit de volgende laag. 

Zijn met wat is, adem in, adem uit. De voorgeschreven dosering van drie lepeltjes per dag heb ik nog niet bereikt, in het kader van lief zijn voor mezelf hou ik het nog even bij dat ene lepeltje. Regelmatig, meestal 's avonds, komt er een bui van binnen opzetten, de ene keer een miezerige regen, de andere keer een onweersstorm. Maar tussen de buien door schijnt de zon en voel ik me sterker dan ooit, blijer, vervuld van een nieuw vertrouwen. Alsof ik tot nu toe bestond uit losse stukjes (het gevolg van dissociatie) die nu weer aan elkaar worden geplakt. Ik merk dat ik meer durf, minder schroom heb om mezelf te laten zien, dat de schaamte die ik als kind blijkbaar op me heb genomen, eindelijk aan het verdwijnen is. Ik vind het een wonder dat een kruidenmengsel dit op gang kan brengen en ben dankbaar voor het proces. Er komt nog meer aan, dat voel ik, want ik ben nog niet zo ver dat ik mijn vader energetisch om me heen duld, ik hou hem nog steeds op een veilige afstand. Maar er komt een dag dat ik hem weer op zijn plek ga zetten en dat ik zijn dochter weer zal durven zijn. Waarschijnlijk is dat ook de dag dat ik alle stukjes van mezelf zal hebben terug gevonden. Wordt vervolgd...