0

02 maart 2016

Vanmiddag, bij mijn kapper in Amsterdam waar ik al sinds mijn 16e kom, trof ik een oude vriendin van mijn moeder. We hadden elkaar jaren niet gezien. 'Hoe gaat het met je?' begon ze hartelijk en ik vertelde over een druk leven als werkende moeder met drie opgroeiende kinderen. Daar weet zij alles van, uit eigen ervaring en die van een werkende dochter. Vierenzeventig is ze nu, net zo oud als mijn moeder dit jaar zou zijn geworden. 'Vorige week zag ik je boeken alledrie bij de boekwinkel in de Kostverlorenhof staan,' vertelde ze spontaan. Ik hield mijn adem in, het blijft spannend hoe mensen uit mijn naaste omgeving op mijn verhaal zullen reageren. 'Ik heb de hele trilogie gelijk meegnomen, voegde ze er tot mijn verassing direct met een brede lach aan toe. Opgelucht keek ik mijn kapper even aan, die knikte en mompelde dat hij deze vriendin van mijn moeder indertijd op mijn boeken attent had gemaakt. 'Ik had ze al gelezen hoor, maar ik leen ze steeds uit en soms krijg ik ze niet terug. Nu heb ik een set voor mezelf, ik ga ze binnenkort weer herlezen. Ik heb er zoveel aan gehad.'
Mijn hart zwol. Het doet me zo goed om deze woorden te horen, zeker uit haar mond. Het gesprek ging verder over haar kinderen en kleinkinderen, hun ups en downs in het leven en hoe zij en haar man hun best doen om hen ter zijde te staan. Al luisterend realiseerde ik me hoe ik het mis om ouders te hebben, hoe leeg het voelt om geen generatie meer boven me te hebben. Maar door haar anecdotes, ' ze heeft me geleerd om me goed te kleden' en 'ik denk nog vaak aan haar', had ik mijn moeder voor een moment terug. Zingend reed ik terug naar huis, dankbaar voor de warmte en de waardering van deze onverwachte ontmoeting waarin mijn oude en mijn nieuwe wereld samenkwamen.