0

23 oktober 2018

‘Het is tijd om van koers te veranderen.’ Met deze woorden eindigde mijn laatste blog, afgelopen januari. ‘Dit is de tijd waar jullie op hebben gewacht, gebruik hem goed.’Het ging over een energetische constellatie in de kosmos die het effect van iedere healing, intentie en meditatie zou versterken en de belofte dat ons leven zich daardoor zou ontwikkelen in de richting van ons zielsverlangen. Nu, zo’n negen maanden later, ervaar ik de kracht en de waarheid achter die aankondiging. De vraag die me op dat moment bezighield was simpel en het antwoord voor mij ongrijpbaar: Welke plek wil ik innemen in de wereld? Na een half leven de energetische werelden achter dit aardse bestaan te hebben verkend, weet ik dat ik een sjamaan ben; en een creatief en communicatief mens, ik kan goed vertellen, schrijven en nu ook schilderen. Maar wat maakt me dat? Ik voel me geen spiritueel leraar; ik moet er niet aan denken om een eigen school te hebben. 

Eigenlijk had ik in mijn werk maar één verlangen; mijn boeken internationaal te publiceren en van het schrijven te kunnen leven. Al voor ik nog maar een letter op papier had, zei tegen vrienden dat mijn boeken een plaats in de boekenkast verdienden tussen die van Marianne Williamson en Neal Donald Walsch. Wat een schril contrast met de werkelijkheid. Bij het benaderen van internationale uitgevers heb ik afwijzing na afwijzing ontvangen. De boodschap was iedere keer: mooie boeken, maar je hebt geen internationaal platform (op social media). De moed was me zo langzamerhand in schoenen gezonken. Het schilderen leek in die tijd nog een separaat pad; het schrijven en schilderen bij elkaar brengen kwam niet eens in me op. Met de boodschap van mijn gidsen over de kracht van het veld begon ik eind januari in meditaties opnieuw om steun voor mijn werk te vragen. En daarna vergat ik het.

Het voorjaar en de zomer waren gevuld met diepere traumaverwerking, energetische verkenningen, met schilderen, het vertalen van de boeken en mijn gezin. Ik had mijn handen vol en op momenten de grootste moeite om mijn balans te houden. Het is een heel verhaal, waar ik in mijn volgende boek en blogs meer over zal vertellen, maar voor nu houd ik het bij de samenvatting: diegenen die mijn blogs volgen, weten dat de afgelopen twee jaar nieuw trauma is bovengekomen; dit keer gaat dat niet over seksueel misbruik, maar over stikken, door een kussen op mijn gezicht en een hand om mijn keel. Naarmate mijn lichaam meer beelden losliet, kwam ik vast te zitten in een emotioneel moeras en werd geregeerd door posttraumatische stress; ik had allesbehalve de kracht en de moed om in de wereld te gaan staan, laat staan dat ik me kon voorstellen dat mijn werk ooit een groter publiek zou bereiken.

Tot er een paar weken terug energetisch iets van me af gleed. ‘Je bent vrij,’ hoorde ik mijn gidsen zeggen. ‘Dit is het begin van een nieuwe fase in je leven, schrijf je dromen op, focus.’Bizar, maar waar. Ik kon weer ademhalen, de innerlijke wanhoop maakte plaats voor rust en ruimte. Hierop pakte ik op een ochtend mijn matjes en stelde mijn ziel op. Als eerste zochten mijn ogen mijn boeken, op een tafeltje naast de bank in mijn atelier. ‘Verspreid mijn woorden’, zei mijn ziel, en ik zag dat er nog een vierde en een vijfde boek geschreven gaan worden. Ook zag ik de boeken uitvliegen over de wereld. Daarna verplaatsen mijn ogen zich naar mijn schilderijen, ‘schilder mijn visoenen. Deze portretten zijn tijdelijk, ze dienen alleen om je techniek te ontwikkelen’, met een afwimpelend gebaar naar het werk op mijn ezel wat mijn aardse zelf toch wat beledigend vond. Op dat moment vielen de stukjes van de puzzel in elkaar; ineens snapte ik hoe ik de sjamaan, de schrijver en de schilder in mij kan verenigen: door te vertellen, te schrijven en te schilderen over de energetische wereld achter ons aardse bestaan. Het is tijd om uit mijn holletje te komen en in de wereld te gaan staan.