0

29 mei 2016

Vier jaar geleden, in de zomer voor de publicatie van mijn eerste boek, stuurde ik een mailtje naar Happinez. Ik kreeg een vriendelijk mailtje terug van de redactrice van de boekenpagina dat ze nog een grote stapel te lezen had en niet aan mijn boek zou toekomen. Ze wenste me veel succes met de publicatie. Dat was even slikken. In mijn naïviteit had ik al n leuk stukje op haar pagina voor me gezien. Op het persbericht en het leesexemplaar dat ik in de herfst stuurde, kwam geen reactie en ook niet bij de aankondiging van boek 2 en 3 in de jaren daarna. 'Waarom heb ik niet over jou gelezen in Happinez?' vroegen verschillende lezers. Dan mompelde ik dat ik dat ook niet wist en dat ik echt had geprobeerd de boeken onder de aandacht te brengen. Waarop een aantal van hen een brief of mail naar de redactie stuurden. Met het gevolg dat ik vorig jaar werd uitgenodigd om te spreken op het Happinez festival. Ik vond het een geweldige ervaring om op zo'n groot en goed georganiseerd podium te staan en stuurde als dank een gesigneerd boek. Het idee om ooit in het blad te komen, had ik losgelaten met de gedachte: als het moment klopt, dan komt het naar me toe. Zes weken geleden ging de telefoon. Of ik wilde meewerken aan een reportage over mensen die weer opstaan na zware ervaringen. 'Ik heb je boeken gelezen,' zei de stem aan de andere kant, 'jouw verhaal zou hier mooi inpassen.' Binnen een week was het geregeld: fotoshoot, interview, artikel. Het resultaat lag donderdagavond op de mat, twee pagina's met verhaal en foto. Het mooie is dat ik nu een stuk sterker in mijn schoenen sta dan vier jaar geleden. En zo'n uitgebreid artikel laat meer zien dan een stukje op de boekenpagina. 'Divine Precision' noemden ze dat bij BBSH. #Dankbaar